मंदिरातली माय (एका आजीची खरी गोष्ट)

 मंदिरातली माय (एक आजी)

रोज येता-जाता त्या मंदिराच्या बाजूला माझे लक्ष जायचे, एक आजी दिसायची. एकदा घरी जाताना डब्ब्यातील राहिलेली चपाती भाजी तिला दिली. माझ्याकडे पाहून धन्यवाद बाळा म्हणाली. मी सुद्धा स्मित हास्य करून घरी निघालो.

त्या टपरीच्या मागे एका चटईवर बसायची, रात्री तिथेच झोपायची. सकाळी सकाळी मंदिरात येणारे भक्त देव दर्शनासाठी येत, पण काय माहित? कोण मदत करत असेल कि नाही. तिथे बाहेर नारळ तर फोडायचे पण प्रसाद मात्र आजीला भेटायचा नाही. रात्रीचा राहिलेला भात व भाजी आणि सकाळी झालेल्या डब्ब्यातील थोडी भाजी चपाती आजीला जाताना देत असद.

न राहून मी आजीला विचारले, आजी तुझे गाव कोणते? आजीने दोन मिनिट काहीच उत्तर दिले नाही. नंतर म्हणाली बाळा, तुझ्या सारखाच माझा एकुलता एक लेक आहे..... त्याचे वडील कोरोनामध्ये देवाघरी गेले, सुनेचे ऐकून त्याने मला येथे सोडले. मी त्याला दोन वेळेस जेवणाला जड झाले होते.... माझी घरी जायची आता इच्छा नाही, तरी ही तो मला घ्यायला येणारच नाही....

हे ऐकून माझे मन भरून आले, एकच शब्द बाहेर पडला "अरे देवा ! असे कोणासोबत करू नकोस रे"

दुसऱ्यादिवशी जेव्हा मी त्या ठिकाणी गेलो तर तिथे आजी नव्हती. मी आजूबाजूला चौकशी केली पण सर्वच हेच म्हणाले कि माहित नाही, दिसली नाही, कुठे गेली देवालाच माहित. कुठे गेली देवालाच माहित. कुठे गेली देवालाच माहित.......

तिच्या समोरून

तिचाच मुलगा गेला असेल.....

ओळखीचा वाटू नये म्हणून

इतरांप्रमाणे दोन चार रुपये दिले असेल....

सर्वांना हात जोडून आभार मानते,

तसेच त्याचेही तिने धन्यवाद मानले....

आपली ओळख न दाखवून,

आपल्या पोटच्या पोराचे मन राखले....

त्या नंतर मात्र,

तो कधीच त्या मंदिरात गेला नाही....

जिथे माय त्याची पोटासाठी भिक्षा मागते,

तिथे तो कधीच फिरकला नाही....

त्याची आई ती जागा सोडून निघून गेली होती....

मुलाची मान आपल्यामुळे खाली जाईल,

त्यामुळे एका जागी ती पुन्हा कधी थांबली नाही...

रडून रडून

तिने जाणून - बुजून अंधत्व स्वीकारले....

बघून त्याला हाक मारणे होईल,

त्यामुळे बघण्याचेच पर्याय मिटवून टाकले....

_____विशाल डोळस